Sabine

Iedereen heeft een verhaal

In 1990 ben ik geboren in een warm gezin in Beijum. Ik was vanaf mijn 7e jaar lid van een scoutinggroep en deed afwisselend verschillende sporten. Na een leuke basisschoolperiode was het tijd voor een uitdaging, de middelbare school. Grote veranderingen, maar gelukkig was ik al bekend met de school. Ik ben begonnen op niveau havo/vwo en dit ging me goed af. In de brugklasperiode begon ik lichamelijke klachten te krijgen. Na het eerste gesprek met dr. Rouwe werd duidelijk dat er iets enorm mis was met mij. Na tientallen onderzoeken bleek ik een tumor op mijn hypofyse (klier midden in het hoofd) te hebben. Grote angst en onzekerheid begonnen plaats te nemen in ons gezin. Lichamelijk veranderde ik enorm, van een lange dunne slungel veranderde ik naar een mollig klein meisje, en door de moeheid miste ik vele uren onderwijs. Een maand voor mijn 15e verjaardag ben ik geopereerd en is de tumor weggehaald. Na de operatie kon ik mijzelf niet wassen, niet naar de wc (en had dus een katheter), niet door mijn neus ademen, hield ik soms liters vocht vast en raakte ze weer kwijt binnen een dag, wilde ik erg graag naar school maar kon niet meer dan 50 meter achter elkaar lopen. Voor mij begon een periode van revalideren, ik wilde mijn oude lichaam weer terug krijgen en bovenal weer fulltime aanwezig zijn op school. Langzaamaan kregen wij als gezin weer grip op de situatie en het vertrouwen in een positieve toekomst groeide. Alles zou helemaal goed komen.

Maar op den duur begonnen, hoewel ik me daar tegen verzette, de klachten terug te komen en bleek de tumor terug te zijn. De tumor was groot, erg groot, en met spoed werd ik op mijn 15e weer geopereerd. BOEM. Het vertrouwen was weer weg. En na de operatie begon weer een periode van herstel. Het herstel ging echter iets minder voorspoedig dan de vorige keer. Omdat er verklevingen in mijn neus zaten door de vorige operatie, zaten er dit maal spalken vastgemaakt in mijn neus, had ik een slangetje door mijn keel om het bloed af te voeren en reageerde mijn lichaam niet zoals ik wilde. Mijn vwo diploma kon ik vaarwel zeggen volgens een arts. En toen kreeg mijn wilskracht een boost. Met hulp van Afra Gijzen (destijds ambulant begeleider) ging ik aan de slag op school.

Hoewel het wat langer heeft geduurd dan de keer ervoor begon alles stukje bij beetje en met hard werken weer wat rooskleuriger te lijken. Ik kreeg weer vertrouwen in mijzelf en in mijn lichaam. Ik kreeg een bijbaantje bij de Albert Heijn, ging net als mijn vriendinnen op stap en mijn cijfers waren prima. Mijn leven was weer normaal. Ik was ondertussen onder behandeling bij internist/endocrinoloog dr. van den Berg.

En toch, toch werd na anderhalf jaar duidelijk dat de tumor alweer terug was. Ik heb toen het besluit genomen niet meer geopereerd te willen worden. Dat is nogal een besluit als het gaat om een tumor in het hoofd, op 16 jarige leeftijd. De behandeling die toen in overleg met mijn internist dr. van den Berg, chirurg dr. Hovingh en radiotherapeut dr. van den Bergh is gestart, is een bestralingstraject. Ik zou 30 bestralingen krijgen gedurende zes weken. Ik werd dus zes weken lang elke dag uit school gehaald, bestraald en weer teruggebracht. Ik was intussen 17 jaar geworden en zat in de vijfde klas van het vwo. Het jaar erop zou ik eindexamen moeten doen. Door middel van een speciale regeling ben ik van de vijfde naar de zesde klas gegaan. Op mijn 18e deed ik eindexamen. Helaas met één onvoldoende teveel heb ik het niet gehaald. Gelukkig kon ik het jaar erop rustig aan doen en heb ik op de avondschool twee vakken gevolgd en mijn vwo diploma alsnog gehaald.

Toen werd het tijd voor de volgende stap. Mijn medicijnen waren onderhand enigszins onder controle en ik was toe aan een nieuwe uitdaging. Studeren op de universiteit! Na één semester liep ik tegen de muur. Voltijds ging me niet lukken. In de zes jaar die ik over mijn studie Pedagogische wetenschappen en onderwijskunde heb gedaan is mijn ziekte stabiel geworden, heb ik mijn wilskracht kunnen ontwikkelen (een hoop mensen hebben gezegd niet te weten of mij dit zou lukken) en mijn grenzen opgezocht. Maar is het nu klaar? Nee, ik zal altijd blijven proberen het beste uit mijzelf te halen, nieuwe uitdagingen aan te gaan en beweging in mijn leven te krijgen. En dit zie ik als positieve eigenschappen die mij ver hebben gebracht.

Dankzij hulp, steun en vertrouwen heb ik mijzelf kunnen ontwikkelen en kijk ik erg positief naar de toekomst. Dit wil ik graag overbrengen op kinderen en jongeren die op dit moment vastlopen.

Sabine van der Kolk -Orthopedagoog bij StudieBlik in Groningen